Anasayfa | Şiirler | Rubai | Rubailer | Fuzûlî

Rubailer | Fuzûlî

I

1. Ey Feyz-resân-ı Arab u Türk ü Acem
Kıldun Arab’ı efsah-ı ehl-i âlem

2. İtdün füsehâ-yı Acem’i Isî-dem
Men Türk-zebândan iltifat eyleme kem

Ey Arab’a, Türk’e ve Acem’e feyz bağışlayan (tanrı)! Arab’ı dünya halkının en güzel konuşanı yaptın. Acem (İran) fasihlerinin sözlerine İsa’nın nefesindeki tesiri verdin. Dili Türkçe olan benden yardımını eksik eyleme. 

II

1. Ey fâ’ide-i ilmüne âlem muhtâc
Hâk-i kademim ehl-i hüner basma tâc

2. Her kimde ki gördi himmetün sû’-i mizâc
Ol sft’-i mizaca lutf ile kıldı ilâç

Ey ilminin faydasına âlem muhtaç olan (Muhammed)! Ayağının toprağı hüner ehlinin basma taçtır. Senin himmetin kimde iyi olmayan bir yaratılış gördüyse o kötü yaratılışa iyilikle ilâç yaptı. 

III

1. Ta’mîr-i bikâ’ ü cem’-i mâl itdün dut
Her ârzû itdünse ana yetdün dut

2. Çün ömr bekâsma dutulmaz ümmid
Her hâl ile geldügün kimi gitdün dut

Ülkeler alıp bayındır hale getirdin ve mal mülk topladım farz et. Her arzu ettiğine eriştin farz et. Madem ki, ömrün kalıcı olması ümidi yoktur. Her ne halde olursa olsun geldiğin gibi gittin farz et. 

IV

1. Biz âlem-i ışk âlem-ârâlanyuz
Mey-hâne-i derd dürd-peymâlarıyuz

2. Gül-berg-i nedamet çemenidür âlem
Biz bu çemenün bülbül-i şeydâlanyuz

Biz aşk âlemini süsleyenleriz. Dert meyhanesinin tortu içenleriyiz. Âlem pişmanlık gülünün çimenliğidir. Biz bu çimenliğin çılgın bülbülleriyiz. 

V

1. Kimdür ki gamunda nâle vü zar itmez
Derdin sana nâle ile izhâr itmez

2. Feryadına hiç kimsenün yetmezsin
Feryâd ki f eryâd sana kâr itmez

Senin gamınla feryad etmeyen, inleyerek sana derdini açmayan kim vardır? Hiç kimsenin feryadına yetişmezsin. Feryatlar olsun ki, feryat sana tesir etmiyor. 

VI

1. Cânân ise matlûb tama’ candan kes
Matlûb ise cân ümid canandan kes

2. Can sevmek ile müyesser olmaz cânân
Yâ bundan ümîd yâ tama’ andan kes

İstediğin canan ise candan ilgini kes. Can istiyorsan, canandan ümidini kes. Canı sevmekle canana erişilmez. Ya bundan ümidini kes, ya onu istemekten vazgeç.

VII

1. Edvâr-ı zeman dâ’ire-i hayret imiş

Esbâb-ı cihan mehâlik-i mihnet imiş

2. Dünyâya heves itmemek itmekden yeğ

Çün evveli hırs u âhiri hasret imiş

Zamanın dönmesi şaşırtıcı imiş. Cihanın geçim sebepleri mihnetli ve tehlikeli imiş. Dünyaya heves etmemek, heves etmekten iyidir. Çünkü onun başı hırs, sonu hasret imiş. 

VIII 

1. Mey men’ini eyleyip şi’âr ey vâ’iz

Dutdun reh-i ta’n-ı ışk-ı yâr ey \â’iz

2. Terk-i mey ü mahbûb ideniz cennet içün

Şerh eyle ki cennetde ne var ey vâ’iz

Ey vaiz! Şarabı men etmeyi kendine şiar eyleyip yârın aşkını ayıplama yolunu tuttun. Cennet için şarabı ve sevgiliyi bırakırız. Ey vaiz! Cennette ne olduğunu bir anlat bakalım. 

IX 

1. Mecnûn oda yandı şu’le-i âh ile pâk

Vâmık suya batdı eşkden oldı helak

2. Ferhâd hevesle yile virdi ömrin

Hâk oldılar anlar menem imdi ol hâk

Mecnun, ah alevi ile pak olarak ateşe yandı. Vamık, gözyaşından suya batıp yok oldu. Ferhat, hevesle ömrünü yele verdi. Onlar toprak oldular, şimdi o toprak benim. 

X

1. Efgândur işüm serv-i hırâmânun içün

Kandur cigerüm gonce-i handânun içün

2. Işkımda gam u gussa çeküp pîr oldum

Men pire terahhum it yiğit cânun içün

İşim salınan boyun için feryat etmektir. Gonca gibi gülen ağzın için ciğerim kandır. Aşkında gam ve keder çekerek ihtiyarladım. Yiğit canın için ben ihtiyara acı.

XI 

1. Didüm lebine la’I-i Bedahşan’dur bu

Güldi didi ey fakir bühtandur bu

2. Bir daşa ne reng ile kılursan nisbet

Şirin ü şeker-feşân u handandur bu

Dudağına bu Bedahşan la’lidir dedim. Güldü ve ey fakir! bu bühtandır, tath, şeker saçan ve gülen bu dudağı bir taşa nasıl benzetirsin dedi. 

XII 

1. Ruhsâruna ayb itme nigâh itdügümi

Gözyaşı töküp nâle vü âh itdügümi

2. Ey pâdişeh-i hüsn terahhum çağıdur

Af eyle ki bilmişem günâh itdügümi

Yüzüne baktığımı, gözyaşı döküp inleyip ah ettiğimi ayıplama Ey güzellik padişahı! Acı, merhamet çağıdır. Ben günahımı biliyorum sen affeyle.

XIII 

1. Gördüm seni elden ihtiyârum gitdi

Bahdum kadüne sabr u karârum gitdi

2. Hâk oldum ü her yana gubârum gitdi

El-kıssa kapunda i’tibârum gitdi

Seni gördüm, ihtiyarım elden gitti. Boyuna bakınca sabrım ve kararım kalmadı. Toprak oldum, tozum her tarafa yayıldı. Kısacası kapında itibarım kalmadı.

Hakkımızda Admin

"Edibane.com" divan edebiyatı şiirlerinden, modern şiirlere, halk edebiyatından güncel konulara kadar çok çeşitli muhtevayı barındırıyor. Eklediğimiz içeriklerle ilgili görüşlerinizi yorum kısmından, sitemizde yer almasını istediğiniz içerikleri iletişim kısmından bizimle paylaşabilirsiniz.

Bu yazılar ilginizi çekebilir

Ey meh menümle döstlarum düşmen eyledün ▪ Fuzûlî

Mefûlü / Fâ’ilâtü / Mefâ’îlü / Fâ’ilün Ey meh menümle dostlarum düşmen eyledün Düşmen hem …

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.